"ვფიქ­რობ... ფიქ­რის მეტი არა­ფე­რი დამ­რჩა ქვე­ყა­ნა­ზე. ვფიქ­რობ, დავ­წე­რო თუ არა რამე. ჯერ გა­და­წყვე­ტი­ლი მქონ­და, არა­სო­დეს შე­მოვ­სუ­ლი­ყა­ვი აქ. მერე ვი­ფიქ­რე, რომ ინ­ფორ­მა­ცი­ის ვა­კუ­უმს ვერ გა­ვუძ­ლებ­დი და იმის გამო, რომ უამ­რა­ვი ადა­მი­ა­ნი მწერს და პი­რა­დად პა­სუხს ვერ ვუბ­რუ­ნებ, მი­ჯობს აქ დავ­წე­რო რას გან­ვიც­დი ერთი დღის შემ­დეგ, რაც ჩემი პა­ტა­რა მი­წას მი­ვა­ბა­რე... არ გან­მი­კი­თხოთ, რა ეწე­რე­ბაო... არ იცით ეს რა გან­ცდაა და არც იფიქ­როთ, გა­მოს­ცა­დოთ... და­გი­ფა­როთ ყვე­ლამ და ყვე­ლა­ფერ­მა... ტკი­ვილ­ზე წე­რას არ ვა­პი­რებ. ეს ჩემ­შია და ჩე­მია. პირ­ველ რიგ­ში ყვე­ლას, ვი­ნაც ჩემი ტრა­გე­დია გულ­თან მი­ი­ტა­ნა, მო­ვი­და თუ ვერ მო­ვი­და, ვი­ნაც ოდ­ნა­ვი სი­ნა­ნუ­ლი გა­მოთ­ქვა, უდი­დე­სი მად­ლი­ე­რე­ბა მათ..

ვინც გვერ­დით მედ­გა ტრა­გე­დი­ის გა­გე­ბის პირ­ვე­ლი­ვე წა­მი­დან და არ მომ­შო­რე­ბია გვერ­დი­დან, მად­ლო­ბა ავ­თან­დილ ჯღარ­კა­ვას, გულ­წრფე­ლი მად­ლო­ბა. ვი­ნაც ჩემი სახ­ლის კარი შე­მო­ა­ღო და არა ერთხელ ამ დღე­ებ­ში. მად­ლო­ბა მათ ეკუთ­ვნო­დათ თუ არ ეკუთ­ვნო­დათ მოს­ვლა. მად­ლო­ბა ჩემი სო­ფის სა­ნაც­ნო­ბოს თუ სა­მე­გობ­როს, რო­მელ­თაც და­მა­ნახ­ვეს, თუ რა­ო­დენ დიდი და სიყ­ვა­რუ­ლით სავ­სე გული ჰქო­ნია ჩემს შვილს.. მად­ლო­ბა ყვე­ლას და ყვე­ლას, მთე­ლი სა­ქარ­თვე­ლოს ადა­მი­ა­ნებს, ვი­ნაც წა­მი­ე­რად მა­ინც ამოთ­ქვა "ვაი შვი­ლო", ახლა კი დავ­წერ იმას, რა­საც გან­ვიც­დი, რო­გორც გამ­წა­რე­ბუ­ლი და შე­უ­რა­ცხყო­ფი­ლი დედა, რო­მელ­საც შვი­ლი მი­წა­საც კი არ მქონ­და მი­ბა­რე­ბუ­ლი, როცა ვინ­მე ნანა კოს­ტა­ვას და­წე­რი­ლი პოს­ტის შე­სა­ხებ გა­ვი­გე: ნანა კოს­ტა­ვა! უფალ­მა ისე გა­გამ­წა­როს შენს საყ­ვა­რელ შვილ­ზე, რომ მისი ცხე­და­რიც სა­ნატ­რე­ლი გქონ­დეს და­სა­ტი­რებ­ლად!".

ანუ სა­კუ­თა­რი ტრა­კის გა­დარ­ჩე­ნა­ზე იყო ბა­ა­სი. მოგ­მარ­თავთ ალ­ბი­ო­ნე­ლო გა­რეწ­რე­ბო!(ყვე­ლას არ ეხე­ბა რა თქმა უნდა) შვი­ლი მო­მი­კა­ლით უყუ­რა­დღე­ბო­ბით. დი­ლით ჩა­გა­ბა­რეთ და და­მი­ღუ­პეთ. აქ ყვე­ლა­ფე­რი ნათ­ქვა­მია და გა­მო­ძი­ე­ბა მი­ხე­დავს .და ბო­ლოს, უდი­დე­სი მად­ლო­ბა ნავ­თლუ­ღის ყვა­ვი­ლე­ბის ბაზ­რო­ბის თა­ნამ­შრომ­ლებს ასე­თი თა­ნად­გო­მი­სა და გუ­ლის­ტკი­ვი­ლის გა­მო­ხატ­ვი­სათ­ვის, რა­საც უბ­რა­ლოდ არ ვე­ლო­დი...

არ მაქვს ლა­პა­რა­კი ჩემი სკო­ლის თა­ნამ­შრომ­ლებ­ზე, მოს­წავ­ლე­ებ­ზე, მათ მშობ­ლებ­ზე, სა­ლო­მეს სა­მე­გობ­რო-სა­ნაც­ნო­ბო­ზე, სა­ბას სა­მე­გობ­რო­ზე და ა. შ. უამ­რავ ადა­მი­ან­ზე. არ შე­მიძ­ლია, არ გა­მოვ­ხა­ტო პა­ტი­ვის­ცე­მა აგა­რა­კის სა­მე­ზობ­ლო­ზე, რო­მელ­თა­გა­ნაც მხო­ლოდ რამ­დე­ნი­მეს ვცნობ­დი... უამ­რა­ვი ადა­მი­ა­ნი მო­ვი­და, ვის­თა­ნაც სო­ფის ჰქონ­და ურ­თი­ერ­თო­ბა ან არ ჰქონ­და მაგ­რამ შო­რი­დან გვცნობ­დნენ. ეს ის მო­მენ­ტია, როცა ფიქ­რობ, არა­ფე­რი გშვე­ლის,მაგ­რამ მა­ინც მარ­ტო არ ხარ...დავ­კარ­გე შვი­ლი მას­წავ­ლებ­ლე­ბის უყუ­რა­დღე­ბო­ბით და ამ საქ­მის­თვის ვიბ­რძო­ლებ ბო­ლომ­დე, რათა ყვე­ლამ აგოს პა­სუ­ხი" - წერს ლანა ნი­კო­ლე­იშ­ვი­ლი.

ambebi.ge