1991 წლის 31 მარტს საქართველოში დამოუკიდებლობის აღდგენის რეფერენდუმი ჩატარდა.

საბჭოთა კავშირის დაშლის შესაჩერებლად მიხეილ გორბაჩოვმა 1991 წლის 17 მარტს დანიშნა ე.წ. „საკავშირო რეფერენდუმი“ სსრკ-ის შენარჩუნების საკითხზე. საქართველოს იმდროინდელმა ხელისუფლებამ (უზენაესმა საბჭომ ზვიად გამსახურდიას თავმჯდომარეობით) ბოიკოტი გამოუცხადა ამ პროცესს და მის საპირწონედ, 31 მარტს დანიშნა საქართველოს დამოუკიდებლობის აღდგენის რეფერენდუმი.

ბიულეტენზე მხოლოდ ერთი კითხვა ეწერა: თანახმა ხართ თუ არა აღდგეს საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობა 1918 წლის 26 მაისის დამოუკიდებლობის აქტის საფუძველზე?

რეფერენდუმში მონაწილეობა მიიღო საარჩევნო უფლების მქონე მოსახლეობის 90.5%-მა.

კითხვას დადებითი პასუხი გასცა 99.08%-მა.

ხმის მიცემა ჩატარდა საქართველოს მთელ ტერიტორიაზე — მათ შორის აფხაზეთსა და ცხინვალის რეგიონში (ყოფილი სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის ტერიტორიაზე). მიუხედავად ადგილობრივი სეპარატისტული ძალების წინააღმდეგობისა, ამ რეგიონებში მცხოვრებმა მოსახლეობამ (მათ შორის ეთნიკურმა უმცირესობებმა) დიდი უმრავლესობით დაუჭირა მხარი საქართველოს დამოუკიდებლობას.

სწორედ 31 მარტის რეფერენდუმის შედეგებმა მისცა სამართლებრივი საფუძველი საქართველოს უზენაეს საბჭოს, რომ რამდენიმე დღეში, 1991 წლის 9 აპრილს, 12:30 საათზე, მიეღო „საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტი“. ამით საქართველომ ოფიციალურად გამოაცხადა სსრკ-დან გასვლა.

ეს იყო არა დამოუკიდებლობის პირველად გამოცხადება, არამედ მისი აღდგენა, რადგან მანამდე უკვე არსებობდა საქართველოს დამოუკიდებელი პირველი რეპუბლიკა 1918-1921 წლებში, რომელიც ჯარის, წითელის არმიის გამოყენებით დაიპყრო საბჭოთა რუსეთმა.